Mijn reis in de psychologie, die begon in 2005 aan de Hacettepe Universiteit en zich heeft uitgebreid met het verlenen van diensten in het Turks en Koerdisch, heeft door de jaren heen verschillende perspectieven gebracht in zowel mijn persoonlijke leven als mijn beroep. Vragen over waarom en hoe ik mijn beroep heb gekozen, hebben me altijd zinvolle antwoorden opgeleverd. Ik weet nu dat elke ervaring die we meemaken op ons pad komt met een betekenis en een doel; het achtervolgt ons zonder te communiceren wat het ons wil vertellen. Als we de boodschap niet horen, verschijnt deze op andere manieren.

Tijdens deze reis heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om eerst liefde te voelen voor de cliënten die ik begeleid, en er dan voor hen te zijn met volledige aandacht en quality time. Sinds ongeveer 15 jaar werk ik voornamelijk met chronische klachten veroorzaakt door angststoornissen, trauma, depressie en vele sociale problemen. Ik streef ernaar om eerst een echte luisteraar te zijn in de ervaring van elk van mijn cliënten.

De school waar ik me het dichtst bij voel en waar ik met plezier mee werk is de existentialistische benadering.